Mijn witte paard is dood, en mijn ooit zo mooi glimmende harnas hangt al jaren te roesten in de schuur. Als dank voor de bevrijding uit haar Ivoren Toren heeft mijn jonkvrouw me al jaren geleden verlaten, en deed dat samen met mijn geld en goed. En zo trek ik nu als ridder te voet door het leven. Lopend heb je een ander perspectief dan vanaf de rug van een paard, en met het wegvallen van het gekletter van de ijzers op de straat hoor je meer. Dezelfde wereld is anders, en in de nieuwe werkelijkheid bleef alles toch min of meer bij het oude. Alleen tevredenheid komt nu voort uit kleine, simpele zaken. Na 68 jaar is er nog een lange weg te gaan, waarin ik graag een leuke, lieve gezellin naast we wil. Iemand die leeft van binnen uit. Stuur mij je postduif met een mooi bericht. Ik stuur je zeker mijn antwoord.

 BRIEF ONDER NUMMER 295